Bill i Tom Kaulitz są bliźniętami jednojajowymi, w co czasami trudno uwierzyć. Zamiast dwóch genetycznie
identycznych ludzi mamy przed sobą dwóch mężczyzn, którzy nie mogliby już bardziej się od siebie różnić. Złudzenie optyczne, bo gdy tylko otworzą usta, masz wrażenie, że rozmawiasz z jedną
i tą samą osobą. Nawet wtedy, kiedy mają kompletnie różna zdania…
Wasza praca jako jurorów „Deutschland sucht den Superstar” w kolejnym miesiącu dobiegnie końca. Co będzie potem?
Tom: Będziemy poświęcać się wyłącznie naszej muzycznej karierze. Nasza przeprowadzka do LA w 2010 roku i przerwa spowodowana była dwoma powodami. Pierwszym powodem jest to, że nie mieliśmy już życia prywatnego w Niemczech. Po drugie, chcieliśmy pracować nad nowym albumem w spokoju. Mamy nadzieję, że uda nam się zakończyć go w tym roku. Piosenki na album zostały już wybrane, jesteśmy teraz w ostatniej fazie produkcji.
Aktorka Gwyneth Paltrow mówi: „Ludzie zawsze zostają tacy sami jak w wieku, w którym stali się sławi”. To prawda?
Tom: Ma rację. Często mam wrażenie, że nie zmieniłem się tak bardzo. Nadal mam to samo poczucie humoru i ciągle opowiadam te same głupie dowcipy. W jakiś sposób pozostajesz taki sam. Wiele się nauczyliśmy – od tego jak radzić sobie z pracownikami do tego, jak działa muzyczny biznes.
Robbie Williams został odkryty kiedy miał 15 lat, tak jak wy. Mówi: „Sława wzmacnia twoją wrażliwość, twoje słabości, i ujawnia słabsze strony twojego charakteru”
Bill: To prawda. Kariera wzmacnia twoją moc, ale i twoje słabości. Zawsze byłem totalnym perfekcjonistą, ale teraz osiągnąłem punkt, w którym panikuje jeśli coś naprawdę idzie nie tak jak powinno. To uczucie paniki często jest tak intensywne, że nie mogę spać w nocy. Nikt nie musi mnie naciskać, sam to robię.
Tom: Jestem strasznym pedantem jeśli chodzi o drobne szczegóły, muszę dokładnie wiedzieć co się stanie następnego dnia. Jeśli dzieje się coś niezaplanowanego, czuje, że zbliżamy się do katastrofy. Chciałbym móc powiedzieć; „OK, nieważne. Zobaczymy co nam przyniesie następny dzień”, ale po prostu nie potrafię. Czasami zastanawiam się czy to jest zdrowe, że potrafię rozmawiać sam ze sobą cały dzień, gdy nie jestem z Billem. Denerwuje się kiedy mówię do siebie, bo nie wiem, czy zmierzał w dziwnym kierunku, czy nie.
Jak czuliście się przez te lata kiedy nic się nie działo?
Bill: Dziwne jest to, że nie mogę powiedzieć czy trudniej jest żyć ze sławą czy bez niej. Po dwóch latach kiedy mieliśmy trochę wolnego czasu naprawdę mam ochotę znów zacząć działać. Ale w chwili kiedy widzę stojących fotografów myślę: „Cholera, może potrzebuję kolejnego roku przerwy. Z jednej strony chce być sam, a z drugiej strony chce odnieść z moim zespołem sukces. Jestem taki jak inni ludzie – zawsze chcą tego czego nie mogą mieć.
Wasza praca jako jurorów „Deutschland sucht den Superstar” w kolejnym miesiącu dobiegnie końca. Co będzie potem?
Tom: Będziemy poświęcać się wyłącznie naszej muzycznej karierze. Nasza przeprowadzka do LA w 2010 roku i przerwa spowodowana była dwoma powodami. Pierwszym powodem jest to, że nie mieliśmy już życia prywatnego w Niemczech. Po drugie, chcieliśmy pracować nad nowym albumem w spokoju. Mamy nadzieję, że uda nam się zakończyć go w tym roku. Piosenki na album zostały już wybrane, jesteśmy teraz w ostatniej fazie produkcji.
Aktorka Gwyneth Paltrow mówi: „Ludzie zawsze zostają tacy sami jak w wieku, w którym stali się sławi”. To prawda?
Tom: Ma rację. Często mam wrażenie, że nie zmieniłem się tak bardzo. Nadal mam to samo poczucie humoru i ciągle opowiadam te same głupie dowcipy. W jakiś sposób pozostajesz taki sam. Wiele się nauczyliśmy – od tego jak radzić sobie z pracownikami do tego, jak działa muzyczny biznes.
Robbie Williams został odkryty kiedy miał 15 lat, tak jak wy. Mówi: „Sława wzmacnia twoją wrażliwość, twoje słabości, i ujawnia słabsze strony twojego charakteru”
Bill: To prawda. Kariera wzmacnia twoją moc, ale i twoje słabości. Zawsze byłem totalnym perfekcjonistą, ale teraz osiągnąłem punkt, w którym panikuje jeśli coś naprawdę idzie nie tak jak powinno. To uczucie paniki często jest tak intensywne, że nie mogę spać w nocy. Nikt nie musi mnie naciskać, sam to robię.
Tom: Jestem strasznym pedantem jeśli chodzi o drobne szczegóły, muszę dokładnie wiedzieć co się stanie następnego dnia. Jeśli dzieje się coś niezaplanowanego, czuje, że zbliżamy się do katastrofy. Chciałbym móc powiedzieć; „OK, nieważne. Zobaczymy co nam przyniesie następny dzień”, ale po prostu nie potrafię. Czasami zastanawiam się czy to jest zdrowe, że potrafię rozmawiać sam ze sobą cały dzień, gdy nie jestem z Billem. Denerwuje się kiedy mówię do siebie, bo nie wiem, czy zmierzał w dziwnym kierunku, czy nie.
Jak czuliście się przez te lata kiedy nic się nie działo?
Bill: Dziwne jest to, że nie mogę powiedzieć czy trudniej jest żyć ze sławą czy bez niej. Po dwóch latach kiedy mieliśmy trochę wolnego czasu naprawdę mam ochotę znów zacząć działać. Ale w chwili kiedy widzę stojących fotografów myślę: „Cholera, może potrzebuję kolejnego roku przerwy. Z jednej strony chce być sam, a z drugiej strony chce odnieść z moim zespołem sukces. Jestem taki jak inni ludzie – zawsze chcą tego czego nie mogą mieć.
